Son zamanlarda çevreme baktığımda ilginç bir şey fark ediyorum. Tanıştığım erkeklerin önemli bir kısmı ya geçmişte psikolojik destek almış oluyor ya d...
Yorumlar yükleniyor…
Son zamanlarda çevreme baktığımda ilginç bir şey fark ediyorum. Tanıştığım erkeklerin önemli bir kısmı ya geçmişte psikolojik destek almış oluyor ya da hayatlarının bir döneminde antidepresan kullanmış oluyor.
Elbette ruh sağlığı desteği almak utanılacak bir şey değil. Ancak aklıma takılan başka bir soru var: Modern hayat erkekleri gerçekten bu kadar mı yıprattı?
Bir zamanlar erkeklerden güçlü, dayanıklı ve kriz anlarında soğukkanlı olmaları beklenirdi. Bugün ise ekonomik sorunlar, yalnızlık, gelecek kaygısı, kariyer baskısı ve sosyal medya çağının bitmek bilmeyen rekabeti birçok insanı psikolojik olarak zorlayabiliyor.
Bazen düşünüyorum da; hayatında hiç terapi görmemiş, hiç antidepresan kullanmamış, büyük hayal kırıklıkları yaşamasına rağmen dengesini koruyabilmiş bir erkek bulmak artık istisna mı oldu?
İlişkilerde birçok kadın güvenebileceği, zor zamanlarda yanında dimdik durabilecek bir partner hayal ediyor. Ancak günümüz dünyasında erkeklerin de en az kadınlar kadar kırılgan ve yorgun olduğunu görmek mümkün.
Belki de asıl soru şu:
Gerçek güç, hiçbir zaman zorlanmamak mı?
Yoksa zorlandığında yardım istemeyi bilmek mi?
Bu konuda insanların görüşleri oldukça farklı. Kimileri psikolojik destek almayı olgunluk göstergesi olarak görürken, kimileri ise duygusal dayanıklılığın giderek azaldığını düşünüyor.
Siz ne düşünüyorsunuz?
Hayatının bir döneminde terapi veya antidepresan kullanmış bir erkek, ilişki açısından sizin gözünüzde bir eksiklik midir? Yoksa aksine, kendi sorunlarıyla yüzleşebilmiş olmasının bir göstergesi midir?
Yorumlarda farklı bakış açılarını merak ediyorum.
