Yaklaşık 1,5 yıl önce, 6 yıllık evliliğimi sonlandırdım. O dönem bunun benim için en doğru karar olduğuna inanıyordum.
Eşimle severek evlenmiştik. Uzun süre birlikte olmuş, birbirimizi tanıyarak bu yola çıkmıştık. Ancak evlilikten sonra içimde tarif edemediğim bir uzaklaşma başladı. Zamanla ona karşı hislerim değişti. Eskisi gibi etkilenmiyor, onu kendime yakın hissedemiyordum. Çevremden gelen bazı yorumlar da düşüncelerimi etkiledi. Özellikle yakın arkadaşlarım, bana yakışmadığını söyledikçe kafam daha da karışıyordu.
Boşandıktan sonraki ilk zamanlar kendimi özgürleşmiş gibi hissettim. Üzerimden büyük bir yük kalkmıştı sanki. Fakat zaman geçtikçe hayat beklediğim gibi ilerlemedi. Karşıma çıkan erkeklerin çoğu ciddi bir ilişki istemiyor, boşanmış bir kadın olmam nedeniyle bana önyargıyla yaklaşıyordu. Kendimi değer görmek yerine çoğu zaman yanlış anlaşılmış hissediyordum.
Bir süre sonra eski eşimin, kendisinden çok daha genç yabancı bir kadınla evlendiğini öğrendim. Şimdi yurt dışında yeni bir hayat kurmuş ve dışarıdan bakınca oldukça mutlu görünüyor. Ben ise çocuğumla birlikte hayatımı sürdürmeye çalışırken kendimi giderek daha yalnız hissetmeye başladım.
Artık yeni insanlarla tanışmaya bile isteğim kalmadı. Sürekli hayal kırıklığı yaşamaktan yoruldum. Bazen dönüp geçmişe bakıyor ve verdiğim kararın doğru olup olmadığını sorguluyorum. Hatta itiraf etmem gerekirse, zaman zaman eski eşimi özlediğimi de hissediyorum.
Şu an yaşadığım şeyin pişmanlık mı, yalnızlık mı yoksa kaybettiğim aile düzenine duyduğum özlem mi olduğunu tam olarak bilmiyorum. Bildiğim tek şey, boşandıktan sonra hayatımın beklediğimden çok daha farklı bir yöne gittiği ve bunun beni derinden etkilediği.
